Ayaklarına Değen Taşlarının Hesabını Görmek

Sen gitmedin,

ben seni gitmeye mecbur bıraktım ansızın.

Ve o yolda, o taşlı, o uzak yolda

ayaklarına değen her taşın hesabını

sordum hesabı görür gibi bu yüreğe.

Olur da dönersen bir gün,

bakarsan ardına ve görürsen o eski bahçeyi,

bil ki gülünü ben soldurdum kendi ellerimle,

sarıldım kuru dallarına dikenlerin, kanatarak avuçlarımı.

Şimdi elinde bir kap su varsa eğer,

"Ne yapacağım?" diye düşünme.

Dön gel ve dök o suyu viran bahçemize.

Serp ki kendi yüreğindeki o yangına, o kor zerreye,

Birlikte söndürelim bu yangını.

Yüzünü bu yana döndüğün an,

Gözlerin gözlerime değdiği an sevdiğim kadın,

Bizim bahçemizde çiçekler yeniden açacak elbet.