İsimsiz XIII

Seni özlemek; göğsümün ortasına oturmuş bilmem kaç tonluk bir taş.

Damperi patlamış bir kamyonun gelişini izler insan, son ana kadar.

Ya da kendi elleriyle sapladığı hançeri okşar göğsünde, bir zamanlar tenin değerken.

Şimdi geri dön demek, öylesine yüzsüzce kalır ki benim dudaklarıma.

Öpmek hallice, iyisi mi bir tokat daha patlat.

Öylesine gelmeyeceksin ki bunu bilen bir tek ben değilim.

Bunu bu kentin sağır kaldırımları, sokakları da biliyor.

Anısı olan bir okulun, bir basamağı merdivenin o da biliyor.

Yine de özlemek; bu ömrü hapiste geçen adamların göğe bakması kadar ve bu duvarları delen inatçı ahmaklık bizimdir!