Yan yana durmak mecburiyetinden geçtik

Aramıza giren yollar, sokaklar ya da suskunluklar,

Sadece bizi birbirimize saklayan o ince kabuk.

Sen orada nefes alsan, burada benim göğsüm genişliyor,

Biz çoktan yan yana durmak mecburiyetinden geçtik.

Gözlerin hâlâ duruyor gözlerimin tam içinde,

Hangi yabancı yabancılaştırabilir bizi bu dünyada?

Kör olsak dokunarak, düşman olsak severek buluruz yolu,

Biz seninle ayrılmayı bile beceremedik, baksana.

Korkma o mesafeden, zamanın çizgilerinden korkma,

Gittiğimiz her yol, döndüp dolaşıp birbirine çıkıyor.

Bu hasret bir ceza değil, bir yürüyüş;

Tek bir adıma, tek bir g eldim deyişine bakar her şey.

Özlemek dediğin, bir yokluk ya da yas değil ki artık.

Yeniden yan yana geleceğimiz o günün uyanışıdır.

Biz seninle çoktan tek bir hikaye olduk,

Yarım kalan cümleyi gözlerinle tamamlamaya gel.