İsimsiz XI

Ben bir nebze kederden anlayan birisi

Hiç görmedim kanın kalpten damarlara seyredişini

Daha çok tanıdık bir yüzü anımsatır gözlerime

Onları her kapattığımda biraz tütün tüketirken

hatıralar boğdu beni şimdi yakamdan

Namertçe hatalarımın hesabını gördü

Merhametliydi ki hasmım ölmedim

fakat yine de mevcut bir kadavram

Ben bir nebze kederden anlayan birisi

Elbet göreceğim kanın bileklerimi terk edişini

Bir korkağın cesaretine sahibim

Harbin ortasında tüfeğimi cilaladım

Oysa kurşunu namluya sürmemiştim

Ölüm darasızca avuçlarımda bekliyor

Saçlarını taramış bir bed nam

Halk bankalarına borçlar ve vakit cuma

Saati düşmanım bilir vakit kıyam mı

Düşmanım bilir benden dost olacağını

Tüfek hala cilalı ve asker günahkâr

Arınmak sürmek namluya kurşunu şimdi

Tanıklar var dönüş yolunda

Düşmanım diye bildiğim dostlar

Saflar sık oysa ben yalnızım

Alnımın ortasında bir dünya yükü

Yükü taşıyor alnın ortasından faciri

Nüfus kâğıdım artık tanıtmıyor beni

Ben bir nebze kederden anlayan birisi

Bilsinler keder benim son kurşunumdur

Pür-kusur bir kadavra bıraktım savaşın orta yerinde

Memleket dönecekken yerinde mi

Hasreti çekilecek bir ev

Kurşun bitti

Gırtlağıma dayandı boş tüfenk

Hala cilalı

İzin ver kuş koyayım yollarına.